Waarom vrijwilligerswerk?

Vrijwilligerswerk. Een schoolmuur metsen onder de Afrikaanse zon, lachende baby’s met kroezelhaar verversen naast exotische palmbomen, of schipper mag ik overvaren spelen in Oosterse sferen. Mijn beeld van vrijwilligerswerk als tiener was hoopvol, zeemzoet en deed mij alleen maar meer verlangen naar mijn 18e verjaardag. Maar, ik wou niet zomaar iets doen. Vrijwilligerswerk in het buitenland was voor mijn ouders niet iets waarbij je over één nacht ijs ging. Ik ging te rade bij vrienden, organisaties en uiteindelijk ook mijn lief. En zo kwam het dat ik op mijn 26e in Kenia ben geland. Eén van de betere beslissingen in mijn leven!

Maar, er zijn zoveel “maren” aan vrijwilligerswerk in het buitenland. Het kan een prachtige ervaring zijn en voor mij persoonlijk heeft het heel wat teweeg gebracht. Het is alleszins één van de redenen waarom wij pleegouder zijn geworden. Daarom besloot ik er een stukje over te schrijven.

Vrijwilligerswerk in het buitenland moet een heel bewuste keuze zijn. Eerst en vooral is het heel belangrijk een gegronde keuze te maken of je via een organisatie vrijwilligerswerk doet, of rechtstreeks (via kennissen of familie bijvoorbeeld). Research kan je helpen om zeker te zijn dat het om een ethische organisatie gaat. Daarnaast is het even belangrijk na te denken over de locatie. Waar wil je naartoe? Vrijwilligerswerk hoeft zich zeker niet enkel en alleen te beperken tot ontwikkelingslanden, al is het aanbod er natuurlijk groter. Een derde pijler om over na te denken, is het waarom. Is het voor je persoonlijke verrijking? Kan het werk dat je er als vrijwilliger zal doen even goed door een local worden uitgevoerd, die ervoor kan worden betaald en zo zijn steentje kan bijdragen aan de lokale economie?

Er zijn momenten waarop vrijwilligers meer dan nodig zijn. Bijvoorbeeld om informatie te verspreiden, te sensibiliseren, of om fondsen te werven. Ook kunnen vrijwilligers bijdragen door iets te doen dat anders niet zou gebeuren. Help je iets op poten zetten, of werk je mee aan een project waar locals geen middelen voor hebben en verbetert het hun situatie? Doen!

Vaak worden inzamelacties gehouden om vrijwilligers op weg te helpen richting verre oorden. Ook ik heb op die manier al 2 x geld ingezameld. Alleen heb ik dat geld nooit gebruikt om mijn vliegtickets, of verblijf te betalen. Elke reis kost geld, dus mijn reis richting vrijwilligerswerk, betaalde ik met plezier zelf. Ethischer is om het ingezamelde geld te gebruiken voor de organisatie waar je te werk zal worden gesteld.

Mijn keuze ging naar DCV, een weeshuis in Kenia dat (zoveel mogelijk) zelfvoorzienend werkt. De werking van DCV heeft mij 100% mee in hun verhaal. In het weeshuis is een moestuin en worden geiten en kippen gekweekt. De groenten worden gebruikt om maaltijden op tafel te krijgen voor de kinderen. De kippen en de geiten belanden ook op tafel, vooral voor speciale gelegenheden. Er is ook een atelier waar houten schoolbanken, stoelen, kasten e.d. worden gemaakt. Die worden er verkocht aan scholen of andere instanties. Dit geld gaat rechtstreeks naar het onderhouden van de gebouwen van het weeshuis en naar de werking ervan, onderwijs voor de kinderen en alles wat de kinderen nodig hebben. Uiteraard is dit onvoldoende om rond te komen. Er is een constante zoektocht naar sponsoring. Het is heel makkelijk om een steentje bij te dragen door een eenmalige donatie, of een maandelijkse sponsoring. Neem een kijkje op DCV voor meer info.

Met de inzamelactie haalde ik een hele mooie som op. Ik koos ervoor om het geld op te splitsen. Een heel groot deel heb ik gedoneerd aan het weeshuis, omdat ze het heel goed kunnen gebruiken voor de kinderen. Goed onderwijs, vervoer naar de scholen, schooluniformen, eten & drinken en medische kosten zijn een steeds terugkerende kost waar oplossingen voor moeten worden gezocht. Met het overige geld kocht ik knutselmateriaal voor de kinderen en een groot gezelschapsspel. De 40kg kleren die ik via vrienden en familie had ingezameld, werd onmiddellijk geteld en gesorteerd. Een deel bleef in DCV, de overige kleren gingen naar weeshuizen in de buurt.

Omdat het in Kenia niet zo eenvoudig is om een schoolreis te organiseren, besloot ik het laatste deeltje van het geld te gebruiken om met de kinderen op uitstap te gaan voor een eendaagse safari. Een hele dag op pad in een busje, met chips, cakejes, broodjes en de big five spotten. Het klinkt cliché, maar die kinderen zien genieten was voor mij nog zoveel meer waard dan mezelf trakteren op een luxe uitstap.

In 2016 gingen Roeland en ik terug. Hetzelfde weeshuis, nieuwe activiteiten, een extra lading kleren en dubbel zoveel glimlachende gezichten. We probeerden nog meer van onszelf te geven en hebben onze reis afgerond met een zwemfeestje in ons eigen verblijf. Alle kinderen mochten komen zwemmen! We trakteerden hen op fruitbrochettes en cake. De grootste uitdaging die dag was toen alle kinderen vrolijk in onze douche stonden te springen en onze kamer helemaal hadden ondergespetterd. Maar het was het dweiltje achteraf meer dan waard. Zoals we hier in West-Vlaanderen zeggen: “Mijn gat begint al te schuifelen als ik al die foto’s terugzie.” Ik ben ervan overtuigd dat we nog wel eens in Kenia zullen landen.

Waarom pleegouder worden?

“Hoe ben je erbij gekomen om een pleegkind te nemen?” Die vraag krijg ik bijna wekelijks. Vaak denk ik: “Hoe ben jij erbij gekomen om een kind te krijgen?”, maar ik slik de vraag in. Roeland en ik wisten al op onze tweede date (jaja, meer dan 10 jaar geleden!) dat we kinderen wilden en ik schat dat in datzelfde gesprek zelfs pleegzorg aan bod kwam. Voor ons is kinderen hebben een bewuste keuze. Daarnaast stelden we onszelf de vraag of dit enkel biologische kinderen zouden zijn, of ook pleeg- en / of adoptiekinderen. Toen we onze eerste dochter, O, hadden gekregen, wisten we niet veel later zeker dat er een pleegkindje mocht bijkomen. En zo geschiedde. L kwam erbij.

Je kunt de wereld niet veranderen, maar je kunt wel de wereld van één kind veranderen!

L kreeg bollebeer mee van haar biologische ouders. Nog steeds kan ze niet zonder hem slapen.

Een kind is geen gelukzak als het in pleegzorg of adoptie terechtkomt. Elk kind heeft recht op ouders. Liefst biologische ouders, maar dat lukt niet altijd. Als pleegouder ben je geen redder en al zeker geen wereldverbeteraar. En neen, je kunt de wereld niet veranderen, maar je kunt wel de wereld van één kind veranderen. Opgroeien in een stabiele omgeving, dat is wat een kind nodig heeft. Een instelling is tot op de dag van vandaag, helaas geen plek waar kinderen voldoende rust en stabiliteit vinden.

Zolang er kinderen in instellingen terechtkomen, zo lang zullen wij ons als pleegouder opstellen. Een kind hoort niet thuis in een instelling, maar heeft een familie nodig. Ook al is het niet de biologische familie, het gaat over meer dan een bloedband. Een normale omgeving, het kunnen thuiskomen, je verhaal mogen en durven doen ’s avonds na school (en niet op de kalender moeten tellen tot opvoeder X waarbij je je hart durft luchten, nog eens de avonddienst heeft), een verjaardagsfeestje kunnen geven voor je eigen vriendjes, …

Het kind heeft dus geen geluk dat het in een pleeggezin terechtkomt, het heeft wel geluk dat het opnieuw kansen kan krijgen. Geef het kind dus ook de kans om boos of triest te zijn op jou, omdat het niet bij zijn / haar biologische ouders woont. In een pleeggezin wonen is namelijk geen ideale situatie. Enkel door die angst, frustratie en misschien zelfs woede te erkennen, zal het kind trauma kunnen verwerken en zich verder ontwikkelen. De rest, komt vanzelf (en met héél veel geduld, liefde en boterhammen met choco).

Not your typical zoo.

Is er iemand die niet blij wordt bij het zien van apen, beren en stokstaartjes? Hier is dieren kijken alvast een groot succes. Alleen is het wel leuk te weten dat de dieren een goed onderdak hebben. Als je een groot hart voor dieren hebt, bezoek dan zeker eens De Zonnegloed, een top alternatief voor een dagje zoo!

Het park is te vinden in de westhoek en je vindt er een heel ruim aanbod dieren, klein en groot. De Zonnegloed geeft verwaarloosde, wilde dieren opnieuw een toekomst. Je kunt telkens lezen van waar het dier afkomstig is. De meeste dieren werden gered van verwaarlozing of mishandeling. Misschien een ideaal moment om je zoon / dochter duidelijk te maken dat een huisdier in huis halen heel wat engagement vraagt 😉

Wat wij zo appreciëren aan De Zonnegloed? Het is geen commerciële, opgeklopte boel. Geen geurende frietkramen om elke hoek. Een mooi wandelparcours voor klein én groot, speel- en klimtuigen voor wat afwisseling. Wij kwamen om 10u aan en waren om 15:30u vertrekkensklaar en dat met enkele uitgebreide lunch-, speel- en plaspauzes voor O en L. Van parent friendly gesproken!

Tip: ook op echt warme dagen is het park een aanrader. Er is veel begroeiing voorzien rond (en boven) de wandelpaden. Hierdoor is het lekker fris tijdens hittegolven als deze.

capsule wardrobe

Elke dag weer kleren voor O en L klaarleggen. Eén outfit voor op school, een outfit voor de crèche, reservekleren… Het is eindeloos! Soms lijkt het alsof ik meer tijd spendeer met het zoeken van een passend setje voor elk kind, dan met het strijken van de kleren (haha, I wish).

Een half jaar geleden was ik dat zoeken naar een matchende t-shirt op die ene broek en, oh ja, nog een trui erop, zo beu, dat ik begon te googelen. Google heeft een antwoord op al uw vragen, toch? En ja, Google stelde niet teleur! Maak kennis met, tromgeroffel, de capsule wardrobe.

Met een capsule wardrobe kun je ver gaan, maar je kunt het ook eenvoudig houden. Mijn versie van de capsule wardrobe heb ik vooral gecreëerd om mijn leven eenvoudiger te maken (en dan vooral ’s morgens vroeg, in de spits van ons gezin). Mijn doel? Alle kleren uit de kleerkast moeten bij elkaar passen. Én, als extraatje, O en L zien er hand in hand op straat niet uit als een wandelende regenboog.

Hoe gaat het in zijn werk? Ik koos 5 kleuren waaruit ons volledige gamma van kinderkleren voortaan zal worden opgebouwd. 2 basics en 3 extra’s, al loopt dat wel een beetje door elkaar. Deze 5 kleuren passen onderling samen, maar vormen toch accenten. Door dit eenvoudige systeem, past plots alles samen, wat je ook combineert én ook O en L passen naast elkaar samen. Ook al vind ik opvallende prints vaak heel mooi, ik probeer ze de laatste tijd meer te vermijden. Het probleem met prints is dat ze onderling moeilijk combineerbaar zijn, tenzij je alle kleren van één merk koopt. Meestal zorgt een bepaald merk ervoor dat hun collectie onderling matcht, maar als je, zoals ik, koopt waar je oog op valt, dan is dat dus niet het geval.

De capsule wardrobe is ook een goeie knip op de portemonnee! Gedaan met in het wildeweg te kopen. Als je je eigen capsule wardrobe volgt, kun je in de winkel al een deel uit het aanbod schrappen.

Tip: hou je toch van opvallende prints, maar wil je een capsule wardrobe voor jezelf uitproberen? Kies dan één kledingstuk die steeds een print mag hebben. Zo zijn t-shirts met prints makkelijker combineerbaar op effen broeken. Of een trui met opvallende print kan een leuk accent zijn!

broccolipesto

Nodig je ook zo graag vrienden uit om een avondje bij te kletsen? Of komen je (schoon)ouders op bezoek en wil je hen verrassen met je kookkunsten? Dan is dit aperitiefhapje een win-win: slechts 4 ingrediënten (!), snel klaar, gezond en, echt waar, boordevol smaak. Zelf leerde ik dit receptje trouwens kennen bij mijn schoonmoeder en sindsdien is het ons lievelingshapje. Het voordeel is dat je de grootte van het hapje zelf kunt bepalen. Ik gebruik meestal kleine glaasjes, zodat het een rijkelijk hapje is. Deze foto nam ik op 1 januari, toen heel veel monden moesten worden gevoerd. Mini glaasjes, zoals digestief-glaasjes, bewijzen op zo’n dag hun dienst.

Ingrediënten:
– 1 broccoli (300 gr)
– 75 gr parmezan
– 75 gr pijnboompitten
– 1 lookteentje
– olijfolie, peper en zout naar keuze

Bereiding:
Kook de broccoli in 8 minuten beetgaar. Vermaal intussen de pijnboompitten in de blender. Rasp de parmezan. Pers het lookteentje. Giet de broccoli af na 8 minuten, maar bewaar wat van het kookvocht. Doe de 4 ingrediënten nu samen in de blender en blend alles kort, maar krachtig.
Let op: maak geen mousse. Het is belangrijk dat de verschillende texturen aanwezig blijven in het hapje.
Voeg een scheut van het kookvocht toe, en een scheut olijfolie. Kruid met peper en zout naar eigen smaak.
Verdeel de broccolipesto in kleine glaasjes en laat enkele uren in de koelkast opstijven.
Easy peasy!